Gisteravond stond de Melkweg in Amsterdam volledig in het teken van Elvis. De door het Parool georganiseerde en door ElvisMatters ondersteunde ‘Elvis Presey, A Tribute To A King’ zorgde voor een uitverkochte zaal met fans uit het hele land. En de fans van onze held stonden niet alleen in de zaal, ook het podium stond vol met fans. Tal van Nederlandse artiesten staken hun passie voor Elvis niet onder stoelen of banken. Meer dan eens werd duidelijk wat Elvis heeft betekend voor ook de Nederlandse entertainers. Elvis was een voorbeeld, een held een ongeëvenaarde grootheid waarmee alles is begonnen. Eric Corton (zanger, acteur, diskjockey) zou de avond aan elkaar praten en ook Corton liet zijn passie voor de King duidelijk horen. Frédérique Spigt mocht de avond muzikaal aftrappen en deed dat met That’s Allright Mama en Just Can’t Help Believing. Ze wist met deze twee songs meteen het publiek volop in beweging te krijgen. Hierna was het de beurt aan Frank Lamers, een verrassende naam op de lijst omdat Frank vooral bekend is als acteur, maar wel weer iemand met een grote bewondering voor Elvis en hij wilde dan ook graag op zijn manier een ode brengen aan zijn held. In de nummers Devil In Disguise en Jailhouse Rock heeft hij in ieder geval al zijn energie gelegd en het publiek wist dit wel te waarderen en deed driftig mee. Na Frank verscheen Eric Corton weer op het podium voor een kort verhaal over de in 1959, 14 jarige Nederlandse jongen Pim Maas. Het was Pim die op dat moment ‘de Nederlandse Elvis Presley-wedstrijd’ won met als hoofdprijs een ontmoeting met Elvis. Op het podium was de prachtige foto van de Nederlandse jongen met Elvis te zien en op het podium verscheen de nu 67 jarige Pim Maas. Naast bloemen van de organisatie ontving Pim een warm applaus van het publiek. Hierna mocht Pim nog eenmaal zijn moment pakken op het podium met het nummer One Night. Na deze intermezzo was het podium voor Jan Rot die de Elvis songs bracht in de door Rot zelf hertaalde versies, Are You LoneSome Tonight werd hierbij Ben Jij Ook Zo Alleen. Vervolgens werd Lea Kliphuis aangekondigd met The Wonder of You en Stuck On You. Het overvolle programma ging verder met Erwin Nyhoff. Erwin stond dit jaar opnieuw in de belangstelling na zijn deelname aan het programma The Voice of Holland. Hij bracht onder meer, zonder band maar enkel met eigen begeleiding op gitaar het nummer Can’t Help Falling In Love. Als afsluiter voor de pauze was gekozen voor Guus Meeuwis. Het was duidelijk dat veel mensen in zaal naar Guus hadden uitgekeken. Guus heeft al meer dan eens laten blijken dat Elvis een grote inspiratiebron voor hem is en dat hij de muziek van Elvis heel graag speelt. Dit was in ieder geval in de Melkweg ook weer heel duidelijk toen hij het publiek met het nummer Burning Love behoorlijk wist op te zwepen.

Een korte pauze volgde, tijd voor een biertje aan de bar en voor de vele bezoekers ook de gelegenheid om te stand van ElvisMatters te bezoeken. Dit werd dan ook veelvuldig gedaan.

Na de pauze was het de beurt aan Jan Rot om nog twee van zijn hertaalde nummer te brengen waaronder zijn versie van Love Me Tender (Geef me liefde). Jan gaf hierbij aan dat dit wat hem betreft het mooiste nummer is uit de muziekgeschiedenis en dat dit ook het nummer zal worden waarmee hij zijn 30 jarige jubileumshow komende zondag in Carre zal afsluiten. Na Jan volgt Frédérique Spigt met Mary in the Morning en de publieksknaller Suspicious Minds. De energie in de zaal en op het podium stijgen tot grote hoogte en Eric Corton valt na het nummer op zijn knieën voor Frédérique. Maar er is geen tijd om bij te komen of het moet zijn bij de mooie ingetogen vertolking van In My Way door Lea Kliphuis. Lea geeft in haar aankondiging van het nummer aan dat dit haar ultieme Elvis song is wat haar liefde voor Elvis nog groter heeft gemaakt toen ze dit voor het eerst hoorde. Na Lea kwam Frank terug op het podium met zijn versie van Hound Dog, een mooie opwarming van het publiek voor het tweede optreden van Guus Meeuwis ditmaal met In The Ghetto en See See Rider. Na Guus volgde Pam Macbeth, een uit Amerika afkomstige country zangeres die haar set startte met Viva Las Vegas, gevolgd door Little Sister en Blue Suede Shoes. Als afsluiter stond Erwin Nyhoff wederom op het podium, nu met Always on My Mind en Mystery Train/Tiger Man na de lange en hele dynamische versie van dit nummer was het gedaan. Op nog één toegift na. Helaas was deze toegift het minste van de gehele avond, Frank Lammers verscheen in een Vegas pak op het podium voor het nummer A Little Less Conversation. Maar ondanks deze laatste misser kunnen we toch spreken over een meer dan geslaagde tribute. Elvis is 35 jaar na zijn overlijden nog springlevend, dat was in ieder geval heel duidelijk tijdens deze avond. Ook de muziek heeft de tand des tijds ruimschoots doorstaan. De muziek klonk eigentijds en heel erg 2012… duidelijk is dat deze muziek en onze held nog jaren mee zal draaien.

Dank aan de organisatie van het Parool is hier zeker op z’n plaats. Bedankt voor deze mooie memorabele avond! (Tekst: Michel Van Erp)



Ook Michael Van Werven stuurde een verslagje: Nederlandse artiesten hebben gisteren in de Melkweg in Amsterdam een mooie Tribute aan Elvis gebracht. Vooraf was ik wat sceptisch over de line-up van artiesten maar het moet gezegd, het was goed. Niet in de laatste plaats door de fantastische gelegenheidsband! Guus Meeuwis bracht o.a. Burning Love en In The Ghetto in de uitvoering zoals we die van Elvis kennen. Jan Rot bracht een aantal nummers in een naar het Nederlands vertaalde versie. Pam Mc Beth is een Amerikaanse country zangeres die nog vertelde dat ze onlangs nog heeft opgenomen in de RCA studio in Nashville en dat daar nog steeds de Sprit van Elvis te vinden is. Gedurende de avond waren er ook wat spectaculaire verrassingen. Frederique Spigt zette een mooie uitvoering van I Just Can’t Help Believing neer en kreeg de zaal (uiteraard) in beweging met Suspicious Minds. Erwin Nijhoff die dankzij The Voice nu ook bij het grote publiek bekend is, brengt Elvis op zijn geheel eigen manier en deed dat nu met o.a. Always On My Mind. Grote verrassing was voor de meeste aanwezigen Frank Lammers die eigenlijk acteur is en dat nu ook wel een beetje was maar hij bracht wel een stevig rockende Jailhouse Rock. Absoluut hoogtepunt vond ik persoonlijk Lea Kliphuis die nog redelijk onbekend is maar die alleen met haar gitaar om een ontzettende mooie versie speelde van In My Way. Deze dame heeft een stem die doet denken aan de dagen van welleer, een stem die mij deed denken aan een kruising tussen Patsy Cline en Tammy Wynette en een stem die zich uitermate goed leende voor de muziek van Elvis uit de vroege jaren.



Op de LEDENZONE vind je vanavond ook een fotoverslag.